Integracja Sensoryczna

 

Czym jest terapia?

Integracja sensoryczna (SI) to proces, podczas którego układ nerwowy człowieka odbiera informacje z receptorów wszystkich zmysłów, następnie organizuje je i interpretuje tak, aby mogły być wykorzystane w celowym działaniu.

Dla kogo?

Metoda Integracji Sensorycznej jest przede wszystkim kierowana do dzieci:

  • z trudnościami szkolnymi m. in. z czytaniem , pisaniem, ortografią, trudności z koncentracją uwagi,
  • z zaburzeniami w rozwoju komunikacji w zakresie mowy biernej i czynnej,
  • wykazującymi opóźnienia w rozwoju ruchowym,
  • z grupy ryzyka (zagrożona ciąża, obciążenia okołoporodowe, cesarskie cięcie, wcześniactwo, czynniki dziedziczne) jako działanie profilaktyczne, które podjęte we wczesnym okresie rozwoju dziecka zmniejsza lub eliminuje ryzyko wystąpienia zaburzeń integracji sensorycznej,
  • z nadpobudliwością psychoruchową (ADHD),
  • z zaburzeniami uwagi (ADD),
  • z zespołem Downa i innymi zespołami uwarunkowanymi genetycznie,
  • z Autyzmem,
  • z zespołem Aspergera,
  • mózgowym porażeniem dziecięcym,
  • obniżonym poziomem rozwoju intelektualnego.

Co powinno Cię zaniepokoić?

Kłopoty z integracją sensoryczną mogą być zauważalne już w wieku niemowlęcym, ale najczęściej wychwytuje się je w wieku przedszkolnym lub wczesnym wieku szkolnym. Im wcześniej zostaną zauważone, tym łatwiej będzie im przeciwdziałać. Rodzicu jeśli Twoje dziecko:

  • jest niespokojne, płaczliwe bez wyraźnego powodu,
  • ma kłopoty z zaśnięciem,
  • negatywnie reaguje na wykonywane przy nim czynności pielęgnacyjne i higieniczne,
  • ma trudności z samodzielnym piciem, żuciem i przełykaniem pokarmów,
  • unika pieszczot, baraszkowania z rodzicami rodzeństwem,
  • niechętnie dotyka niektórych przedmiotów lub tkanin,
  • nie czuje swojej „siły”,
  • ma słabą równowagę, często potyka się, przewraca,
  • jest wyjątkowo wrażliwe na bodźce wzrokowe, słuchowe, dotykowe np. zatyka uszy, gdy słyszy jakiś dźwięk,
  • ma obniżoną wrażliwość na bodźce np. nie zwraca uwagi na zimno, ból,
  • jest nadmiernie ruchliwe np. biega, kreci się, skacze, huśta się,
  • nie lubi zabaw ruchowych, gier sportowych,
  • chodzi na palcach,
  • przejawia duży lęk przed upadkiem lub wysokością, okazuje niepokój, gdy musi oderwać nogi od podłoża, np. wejść na wysokie schody, na drabinkę, usiąść na wysokim stołku,
  • przejawia dużą dezorientację w przestrzeni: biegnie w inną stronę niż piłka, którą ma złapać, ma słabe wyczucie odległości,
  • ma problem z nauczeniem się nowych zadań ruchowych np. jazdy na rowerze,
  • preferuje siedzący tryb życia np. oglądanie TV, gry na komputerze,
  • ma chorobę lokomocyjną,
  • często myli stronę prawą i lewą, w obrębie własnego ciała oraz w otaczającej przestrzeni, podczas gier zespołowych zdarza się, że biegnie w innym kierunku niż jego drużyna, w inną stronę niż piłka, którą ma złapać, jest zdezorientowane, ma słabe wyczucie odległości,
  • często reaguje złością, bywają agresywne,
  • ma trudności z naśladowaniem ruchów,
  • podczas zajęć stolikowych często podpiera głowę,
  • ma kłopoty z opanowaniem technik szkolnych (pisanie, czytanie, liczenie),
  • ma słabą koordynację ruchową (np. słabo wycina, rysuje),
  • ma problemy z utrzymaniem uwagi nad zadaniem, nie doprowadza czynności do końca,
  • nie lubi karuzeli, huśtawki, lub przeciwnie – uwielbia to,
  • zamiast rysować, robi dziury w kartkach,
  • uwielbia ruch, poszukuje go, dąży do niego. Jest stale w ruchu – biega, podskakuje, często zmienia pozycję ciała,
  • często przytrafiają się mu przykre przygody tj. rozlanie mleka, strącenie wazonu, rozsypanie cukru itp.,
  • podczas gimnastyki lub rytmiki wielu ćwiczeń nie jest w stanie wykonać, podobnie podczas swobodnych zabaw ruchowych – nie może dotrzymać kroku rówieśnikom.

Jeśli zauważyłeś u swojego dziecka któryś z powyższych objawów, warto zwrócić się o pomoc do wykwalifikowanego terapeuty integracji sensorycznej, by przeprowadził odpowiednią diagnostykę i sprawdził, czy niepokojące zachowanie Twojego dziecka nie wynika z zaburzeń integracji sensorycznej.

Jak wygląda diagnoza SI?

Diagnoza SI obejmuje 3 spotkania po 60 minut, na które składają się: wywiad z rodzicami, obserwacja dziecka i przeprowadzenie specjalistycznych testów integracji sensorycznej. Testy te szczegółowo badają rozwój odbioru i przetwarzania informacji dotykowych, równoważnych i proprioceptywnych, a także umiejętność planowania ruchu, znajomość ciała, motorykę małą i koordynację wzrokowo ruchową. Zebrane w ten sposób informacje, pozwalają terapeucie zdiagnozować gdzie dokładnie leży problem i opracować szczegółowy plan terapii dla danego dziecka. Do przeprowadzania badań diagnostycznych w zakresie integracji sensorycznej, uprawnieni są certyfikowani terapeuci SI, którzy przebyli odpowiednie kursy i staże.

Na czym polega terapia ?

Terapia integracji sensorycznej to bardzo interesująca i bez reszty pochłaniająca dziecko aktywność. Nie bez powodu często nazywana jest „naukową – zabawą” bowiem podczas zajęć mających na pozór charakter jedynie wesołej zabawy, dostarczamy dziecku kontrolowaną ilość bodźców sensorycznych poprawiających funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego i stymulujących mózg. W trakcie zajęć dziecko, angażując swoje ciało i pobudzając układy zmysłów wykonuje pod kontrolą terapeuty całą gamę ćwiczeń. Terapia odbywa się w specjalnej sali terapeutycznej, wyposażonej w sprzęt taki jak: huśtawki, równoważnie, platformy, deskorolki oraz wiele innych, np. fakturowych pomocy sensorycznych, obciążników, przyrządów do stymulacji słuchowej, węchowej oraz wzrokowej. Zajęcia prowadzone są w formie, która pozwala dziecku na doznanie wielu bodźców, wykazanie własnej kreatywności i przezwyciężenie słabości.

Ile trwa terapia?

W zależności od stopnia nasilenia zaburzeń oraz tempa czynionych postępów terapia integracji sensorycznej trwa od 1–2 lat. Sesje odbywają się 1–2 razy w tygodniu, każda trwa 60 minut. Forma zajęć: Indywidualna

Czy terapia w jakiś sposób może zaszkodzić dziecku?

Może. Jeżeli jest prowadzona w sposób nieprofesjonalny, można zaszkodzić dziecku. W  toku terapii jest bardzo dużo stymulacji układu nerwowego więc łatwo jest przestymulować dziecko. Terapia integracji sensorycznej jest aktywnością, gdzie trzeba dobrze dobierać proporcje, aby nie zaszkodzić dziecku.


Do góry ↑ | Powrót do oferty →